پورطالب مطرح كرد:تحریم ورزش اسرائیل در جاكارتا؛ سابقه تاریخی موضع‌گیری اندونزی علیه رژیم صهیونیستی

روح الله پورطالب، كارشناس رسانه و بین‌الملل، در مصاحبه تلفنی با برنامه «روی موج گفت‌وگو» رادیو گفت‌وگو، اظهار كرد: ورزشكاران رژیم صهیونیستی اجازه ورود و شركت در مسابقات جهانی ژیمناستیك در جاكارتا را نخواهند داشت. این اقدام در راستای زنجیره‌ای از تحریم‌های ورزشی علیه این رژیم است كه ریشه در دهه‌ها رویارویی اخلاقی، سیاسی و ایدئولوژیك دارد و به دنبال ممانعت از مشروعیت‌بخشی به جنایات اسرائیل در عرصه بین‌المللی است.

وی به تشریح ابعاد عدم صدور ویزا برای ورزشكاران رژیم صهیونیستی جهت شركت در مسابقات جهانی ژیمناستیك در جاكارتا پرداخت و تأكید كرد: این تصمیم اندونزی تنها یك رویداد جدید نیست، بلكه بخشی از یك سابقه تاریخی طولانی در تحریم‌های ورزشی علیه این رژیم است. این محدودیت‌ها تنها به اندونزی محدود نشده و در ماه‌های اخیر در تورهای ورزشی مختلف اروپایی مانند تور دوچرخه‌سواری ایتالیا و اسپانیا و همچنین حواشی مسابقات فوتبالی نیز مشاهده شده است.

پورطالب مهم‌ترین جنبه این رویداد را میزبانی یك كشور مسلمان، یعنی اندونزی، برای مسابقات جهانی ژیمناستیك دانست و ریشه این اقدام را به حدود پنجاه سال پیش بازگرداند و یادآور شد: در بازی‌های آسیایی سال ۱۹۶۲ كه در جاكارتا برگزار شد، اندونزی به عنوان یك كشور مسلمان، ورود ورزشكاران اسرائیلی به عنوان ورزشكار را ممنوع كرده بود. این سابقه تاریخی منجر به محرومیت ورزشكاران اندونزی از بازی‌های المپیك توسط كمیته ملی المپیك در سال ۱۹۶۴ شد، اما این اقدام نشان‌دهنده یك موضع اصولی و ثابت است.

این كارشناس تصریح كرد: رویارویی ورزشكاران با ورزشكاران اسرائیلی در كشورهای مختلف به دلایل متعددی صورت می‌گیرد كه می‌توان آن‌ها را در چهار دسته اصلی طبقه‌بندی كرد: دلایل اخلاقی، دلایل سیاسی و ایدئولوژیك، دلایل حقوقی، و دلایل مذهبی-فرهنگی. دلایل اخلاقی و انسانی از دلایلی هستند كه ریشه در ابعاد انسانی اقدامات رژیم صهیونیستی دارند. حدود بیست كشور مسلمان، چه عربی و چه غیرعربی مانند اندونزی، مالزی، كویت، سودان و الجزایر، ورزشكارانی داشته‌اند كه به صورت شخصی حاضر به رقابت رو در روی ورزشكاران اسرائیلی نبوده‌اند. این عدم رقابت، در سطح اخلاقی و انسانی، نشان‌دهنده موضع‌گیری نسبت به اقدامات رژیم صهیونیستی است. این افراد احساس می‌كنند كه هرگونه رقابت، به نوعی عادی‌سازی وضعیت موجود و نادیده گرفتن رنج مردم فلسطین است.

وی افزود: از منظر سیاسی و ایدئولوژیك، كشورهایی نظیر ایران، الجزایر، اندونزی، مالزی و كویت، اساساً رژیم اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسند. این عدم شناسایی رسمی دولت، مبنای محكمی برای عدم صدور ویزا برای ورزشكاران آن‌ها فراهم می‌آورد. این پدیده مختص مسابقات ژیمناستیك فعلی نیست؛ به عنوان مثال، اندونزی در سال ۲۰۲۳ میزبان مسابقات فوتبال زیر بیست سال جهان بود، اما مجدداً به ورزشكاران اسرائیلی ویزا نداد و در نهایت فیفا مسبقات را لغو و میزبانی را از اندونزی گرفت.

وی این سابقه تاریخی را دلیلی بر تحریم بزرگ و سقوط آزاد ورزشی برای ورزش اسرائیل دانست و گفت: این كشورها از ابزارهای بین‌المللی، از جمله میزبانی رویدادها، برای اعمال فشار سیاسی استفاده می‌كنند. عدم پذیرش قطعنامه‌های بین‌المللی مرتبط با حقوق فلسطینیان توسط اسرائیل و عدم پایبندی به قوانین بین‌المللی حقوق بشر نیز باعث شده كه كشورهای میزبان این موضوع را مبنای عدم همكاری بدانند.اندونزی به عنوان بزرگترین كشور مسلمان جهان، نقش مهمی در بلوك كشورهای اسلامی ایفا می‌كند. موضع‌گیری این كشور ریشه در همبستگی مذهبی و فرهنگی با جهان اسلام، به ویژه مسئله فلسطین دارد. این بعد فرهنگی، تصمیم‌گیری‌های سیاسی و اجتماعی را در این كشور تقویت می‌كند.

وی با بیان اینكه این حركت می‌تواند از مشروعیت بخشی به رژیم صهیونیستی در ورزش‌های بین‌المللی جلوگیری كند گفت: مشروعیت یك رژیم یا ورزشكار زمانی شكل می‌گیرد كه طرف مقابل، آن را به رسمیت شناخته و با او رقابت كند. اگر كشوری دولتی را به رسمیت نشناسد، بهتر است كه هیچ رقابتی نیز با نمایندگان آن نداشته باشد.

پورطالب افزود: اگر این اتفاق در مورد تك تك كشورهای جهان رخ دهد، دست‌كم ورزشكاران و مردم اسرائیل متوجه می‌شوند كه در سطح بین‌المللی مشروعیتی ندارند و بهتر است عرصه را برای فلسطینی‌ها خالی كنند.