فرهنگی

وقتی مهر می‌آید، بعضی نیمکت‌ها خالی می‌مانند…

مهر که می‌رسد، مدرسه دوباره بوی زندگی می‌گیرد؛ اما امسال، در میان هیاهوی آغاز مدرسه، باید به چند نیمکت خالی هم فکر کرد؛ نیمکت‌هایی که جای دانش‌آموزان آسمانی میناب را خالی می‌کنند.

دلنوشته (مدرسه شجره طیبه میناب )

✍🏻مهدی ستاری فر

وقتی مهر می‌آید، بعضی نیمکت‌ها خالی می‌مانند…

مهر که می‌رسد،
مدرسه دوباره بوی زندگی می‌گیرد؛
بوی دفترهای نو،
مدادهای تراشیده،
کیف‌های کوچک
و کودکانی که با شوق، راهی فردای خود می‌شوند.

اما امسال،
در میان این همه هیاهوی آغاز مدرسه،
باید به چند نیمکت خالی هم فکر کرد…

به کودکانی که قرار بود صبح،
دست در دست پدر و مادر،
راهی مدرسه شوند؛
صدای خنده‌شان در حیاط بپیچد،
کنار دوستانشان بنشینند
و از آرزوهای کودکانه‌شان برای آینده بگویند.

دانش‌آموزان میناب،
دیگر در صف صبحگاهی نمی‌ایستند؛
دیگر صدای زنگ مدرسه را نمی‌شنوند؛
اما نام و خاطره‌شان
در دل خانواده‌ها
و در حافظه یک جامعه باقی خواهد ماند.

گاهی یک نیمکت خالی
بیشتر از هزار کلمه حرف می‌زند.

به ما یادآوری می‌کند که مدرسه فقط جایی برای درس خواندن نیست؛
جایی است که کودکی در آن بزرگ می‌شود،
دوستی شکل می‌گیرد،
رویا ساخته می‌شود
و آینده آرام‌آرام متولد می‌شود.

شاید امسال، وقتی فرزندمان را تا درِ مدرسه بدرقه می‌کنیم،
لحظه‌ای بیشتر نگاهش کنیم؛
به لبخندش،
به کیفش،
به قدم‌های کوچکش…

و قدر همین لحظه ساده را بدانیم.

برای ما،
بازگشایی مدارس یعنی آغاز یک سال تحصیلی؛
اما برای خانواده‌هایی که فرزندانشان را از دست داده‌اند،
مهر می‌تواند یادآور یک جای خالی همیشگی باشد.

به یاد دانش‌آموزان آسمانی میناب؛
کودکانی که قرار بود
آینده را ببینند،
اما خودشان
به بخشی از خاطره این سرزمین تبدیل شدند.

امسال، وقتی زنگ مدرسه به صدا درمی‌آید،
برای چند ثانیه سکوت کنیم؛
به احترام کودکانی که دیگر صدای آن زنگ را نخواهند شنید.