اجتماعی

وقتی راه مدرسه دور می‌شود، آینده هم دور می‌شود

در شریولِ بخش فتح‌المبین و زبید دبات شوش، قصه برخی دانش‌آموزان از جایی تلخ آغاز می‌شود؛ از جایی که مسیر خانه تا مدرسه، به‌دلیل نبود سرویس ایاب‌وذهاب، دیگر یک راه ساده برای رسیدن به کلاس درس نیست، بلکه به مانعی جدی بر سر راه ادامه تحصیل تبدیل شده است.

کودکی که صبح باید با شوق کتاب و دفترش را بردارد و راهی مدرسه شود، نباید نگران این باشد که چگونه خود را به کلاس برساند. اما وقتی وسیله‌ای برای رفت‌وآمد وجود ندارد و خانواده نیز توان تأمین هزینه یا امکان جابه‌جایی روزانه فرزندش را ندارد، مدرسه آرام‌آرام از یک فرصت به یک دشواری تبدیل می‌شود.

ترک تحصیل همیشه با یک تصمیم ناگهانی آغاز نمی‌شود؛ گاهی از چند روز غیبت، چند هفته دوری از کلاس و خستگی از مسیری شروع می‌شود که هر روز دشوارتر از روز قبل است.

این نگرانی را نمی‌توان نادیده گرفت. پشت هر نیمکت خالی، آینده یک کودک ایستاده است؛ کودکی که شاید تنها خواسته‌اش ادامه تحصیل و ساختن فردایی بهتر باشد، اما امروز با مانعی مواجه شده که حل آن در توان خانواده‌اش نیست.

عدالت آموزشی زمانی معنا پیدا می‌کند که جغرافیا سرنوشت دانش‌آموز را تعیین نکند. دانش‌آموز روستایی نباید تنها به دلیل محل زندگی‌اش، برای رسیدن به مدرسه با دشواری بیشتری نسبت به دیگران روبه‌رو شود.

امروز مسئله شریول و زبید دبات فقط «سرویس مدرسه» نیست؛ مسئله، حفظ چراغ تحصیل و جلوگیری از خاموش شدن امید در دل کودکانی است که حق دارند آینده خود را پشت همان نیمکت‌های ساده مدرسه بسازند.

مسئولان مربوطه اگر امروز برای این مشکل چاره‌ای بیندیشند، شاید فردا با صندلی‌های خالی کلاس، کارنامه‌های ناتمام و کودکانی روبه‌رو نشوند که رؤیای مدرسه رفتنشان، در پیچ‌وخم یک مسیر بدون سرویس جا مانده است.