فرهنگی

«وقتی که مدینه ،پرواز پیامبر را به آسمان بدرقه کرد»

آنگاه که محمد ﷺ از کوچه‌های خاکیِ مدینه گذشت و آسمان، برای آخرین بار بر شانه‌های او سایه افکند، مدینه فهمید که گاهی زمین، تابِ آسمان را ندارد؛ و گاهی آسمان، برای آن‌که زمین را تنها نگذارد، یک خورشید را به خویش بازمی‌خواند.

✍✍ دکتر حسین خنیفر
مرداد ۱۴۰۵

آنگاه که محمد ﷺ از کوچه‌های خاکیِ مدینه گذشت و آسمان،
برای آخرین بار بر شانه‌های او سایه افکند،
مدینه فهمید که گاهی زمین، تابِ آسمان را ندارد؛
و گاهی آسمان،
برای آن‌که زمین را تنها نگذارد،
یک خورشید را به خویش بازمی‌خواند.

یا رسول‌الله!
تو رفتی،
اما رفتنت رفتن نبود؛
هجرتِ نور از خانه‌ای به خانه‌ای دیگر بود.
تو از زمین نرفتی؛
از چشم‌ها رفتی و به جان‌ها رسیدی،
از کوچه‌ها گذشتی و در رگ‌های تاریخ دویدی،
از خاک برخاستی و بر افقِ افلاک نشستی؛
و مدینه ماند
با دیوارهایی که دیگر صدای قدم‌های تو را نمی‌شنیدند،
با درهایی که دیگر به سلام تو باز نمی‌شدند،
با اذانی که پس از تو،
انگار چیزی از جنسِ گریه در گلویش مانده بود.
ای آخرین پیامبر!
تو آمدی که جاهلیت را از چهره انسان بتکانی،
سنگ را از سجده‌گاه دل برداری،
بت را از کعبه برانی،
و انسان را از اسارتِ انسان آزاد کنی.
تو آمدی
تا «لا اله» را از زبان به جان ببری،
تا «الله» را از مسجد به بازار،
از محراب به میدان،
از کتاب به کتابتِ زندگی،
و از آسمان به اعماقِ آدمی جاری کنی.
تو آمدی و گفتی:
انسان، اگر خدا را بیابد،
دیگر در برابر هیچ بتی خم نخواهد شد؛
و اگر خویشتن را گم کند،
حتی اگر بر تختِ جهان بنشیند،
باز هم اسیر است،
باز هم فقیر است،
باز هم در زنجیر است.
و چه شگفت بود آن روز
که جهان،
یک محمد داشت
و نمی‌دانست چه دارد!
مدینه،
آن روز که پیکر پیامبر را در آغوش خاک سپرد،
گمان کرد محمد را دفن کرده است؛
اما نمی‌دانست
محمد دفن‌شدنی نیست.
چگونه می‌توان نوری را دفن کرد
که خداوند، آن را در جانِ تاریخ دمیده است؟
چگونه می‌توان خورشید را به خاک سپرد
وقتی هر صبح،
از مشرقِ ایمان طلوع می‌کند؟
چگونه می‌توان نام محمد را خاموش کرد
وقتی هر اذان،
با «أشهد أن محمداً رسول الله»
دوباره او را به جهان بازمی‌گرداند؟
یا رسول‌الله!
تو رفتی و
علی ماند با بغضی که کوه را می‌شکست،
فاطمه ماند با دلی که از داغ تو می‌گریست،
حسن ماند با غربتِ صبر،
حسین ماند با آینده‌ای که هنوز کربلا را نمی‌شناخت،
و امت ماند
با میراثی که اگر می‌فهمید،
هیچ‌گاه پس از تو به تاریکی نمی‌گرایید.
تو رفتی؛
اما غدیر ماند،
قرآن ماند،
علی ماند،
فاطمه ماند،
حسین ماند،
و مدینه ماند با هزاران پرسشِ بی‌پاسخ.
ای محمد!
تو در آخرین نفس،
امت را به نماز سپردی؛
و نماز را به خدا.
چه وصیتی بالاتر از این
که انسان، میان خاک و افلاک،
راهی جز خدا نجوید؟
تو رفتی
و جهان یکباره فهمید
که فقدانِ مردی چون تو،
فقدانِ یک انسان نیست؛
فقدانِ میزان است،
فقدانِ میزانِ ایمان است،
فقدانِ میزانِ انسان است.
سلام بر تو
روزی که از مکه برخاستی؛
سلام بر تو
روزی که مدینه را روشن کردی؛
سلام بر تو
روزی که در غدیر، دستِ علی را بالا بردی؛
سلام بر تو
روزی که در بستر بیماری،
آخرین نگاهت را به امت دوختی؛
و سلام بر تو
اکنون که درودِ میلیاردها دل
از زمین به آسمان می‌رود.
یا رسول‌الله!
اگرچه جسم تو در خاک آرمیده است،
اما نام تو بر لب‌های مؤمنان زنده است؛
اگرچه صدای گام‌هایت در کوچه‌های مدینه خاموش شد،
اما صدای رسالتت هنوز در گوش تاریخ طنین‌انداز است؛
اگرچه دیده‌ها تو را نمی‌بینند،
اما دل‌ها تو را می‌شناسند.
تو رفتی
تا ما بفهمیم پیامبر می‌تواند از میان ما برود،
اما پیامش هرگز نمی‌رود.
تو رفتی
و مدینه سیاه پوشید؛
اما افق، روشن ماند.
تو رفتی
و فاطمه گریست؛
اما حقیقت، نگریست.
تو رفتی
و علی شکست؛
اما ولایت، ایستاد.
تو رفتی
و تاریخ به سوگ نشست؛
اما رسالت، قیام کرد.
ای محمد!
رحلت تو پایان نبود؛
آغازِ امتحان بود.
آغازِ روزهایی که باید می‌فهمیدند
بعد از پیامبر،
با پیامبر بودن چه باید کرد؛
با قرآن چه باید کرد؛
با عدالت چه باید کرد؛
با علی چه باید کرد؛
با فاطمه چه باید کرد؛
و با میراثی که از آسمان آمده بود،
چه باید کرد.
و من چه بگویم از تو
که قلم، پیش نامت وضو می‌گیرد
و واژه، پیش سیره‌ات سر فرود می‌آورد؟
محمد!
ای معنای مجسمِ رحمت،
ای تفسیر زنده محبت،
ای آفتابِ بی‌غروبِ نبوت،
ای قبله‌گاهِ دل‌های بی‌تاب،
ای آخرین پیام‌آورِ کتاب!
تو رفتی؛
ولی هنوز
هرجا یتیمی دست نوازش می‌طلبد،
نام تو جاری است؛
هرجا مظلومی عدالت می‌جوید،
یاد تو جاری است؛
هرجا انسانی از بت‌های نفس می‌گریزد،
پیام تو جاری است؛
و هرجا دلی
در تاریکیِ جهان
به سوی نور می‌گردد،
محمد، هنوز آنجاست.
سلام بر محمد؛
بر رحمتِ بی‌کرانش،
بر نبوتِ جاودانش،
بر اخلاقِ آسمانیش،
بر اشک‌های پنهانش،
بر لبخندِ مهربانش،
بر قلبِ قرآنش،
بر آخرین سلامش،
و بر رحلتی
که مرگ نبود؛
بازگشتِ نور به سرچشمه نور بود.
مدینه!
آرام‌تر گریه کن…
که محمد نرفته است؛
محمد در هر صلوات، دوباره طلوع می‌کند.
اللهم صلّ علی محمد و آل محمد.