فرهنگی

● «سجده‌ای که شام را شکست»

✍دکتر حسین خنیفر دانشگاه تهران به نام آن سجده‌ای که بر زنجیر ، “قامت خم” نکرد…و “دژخیم را در رزم و اسارت “به زانو در آورد. ای زین‌العابدین! تو تنها بازماندهٔ کربلا نبودی؛ تو «ادامه ی راه» بودی، آن‌گاه که همه می‌پنداشتند “خورشید، بر نیزه غروب” کرده است. کربلا، خونِ حسین بود؛ اما شام، تفسیرِ […]

✍دکتر حسین خنیفر
دانشگاه تهران

به نام آن سجده‌ای که بر زنجیر ، “قامت خم” نکرد…و “دژخیم را در رزم و اسارت “به زانو در آورد.
ای زین‌العابدین!
تو تنها بازماندهٔ کربلا نبودی؛ تو «ادامه ی راه» بودی، آن‌گاه که همه می‌پنداشتند “خورشید، بر نیزه غروب” کرده است.
کربلا، خونِ حسین بود؛ اما شام، تفسیرِ آن خون… و تو، مفسرِ سرخ‌ترین آیهٔ تاریخ کربلا یعنی” پیام” آن……
دشمن، دست‌هایت را بست؛ غافل از آن‌که «دستِ بسته، اگر به خدا متصل باشد، جهان را آزاد می‌کند.»
پایت را در غل نهادند؛ اما مگر می‌شود “دریا را در زنجیر” کشید؟
تو راه می‌رفتی “و زنجیر، به دنبال تو کشیده می‌شد، نه تو به دنبال زنجیر.”
گمان کردند اسیری… “چه غفلتی! تو “آزادترین وبلندترین مناره ی تاریخ بودی در اذان گویی حقیقت” ،  که با گردنی زخم‌خورده، “به آسمان تکیه” داده بود.”
ای” وارثِ اشک‌های علی!”
در مجلس شام، وقتی نام خویش را گفتی، دیوارهای قصر، “شناسنامهٔ خود” را گم کردند.
فرمودی: «من فرزند مکه و منایم… من فرزند زمزم و صفایم… من فرزند محمد مصطفایم… من فرزند علی مرتضایم… من فرزند فاطمهٔ زهرایم… من فرزند حسینِ شهید کربلایم…»
و ناگهان، “شام فهمید سال‌هاست به قبله‌ای دروغین” نماز گزارده است.
یزید بر “تخت” بود؛ و تو بر” قله”. او با”تاج” رذیلت سخن گفت ؛ و توبا “معراج حقیقت”. او در پناه” سپاه” بود؛و تو در “حُصن  ِخدا”.

آن روز در” شام  ِ شوم، شیری با شمشیر” در نیام بودی؛
  و وقتی “سکوتت شمشیر” کشید.
وسخن گفتی….
“کلماتت، گردنِ حکومت اموی” را برید.وکاخ سبز را به عزا نشاند…
و فریاد زدی …”دَعنِی اَصعَدُ هَذِهِ اَلاَعوَاد” و  نگفتی منبر  چون منبر “بلندگاه حقیقت گویی” است “نه مجیزگاه ستم”….

هر “دعایت”، “پرچمی” شد. هر “اشکت”،” رودی”. و هر” آهت”، آتشی در خرمنِ باطل.
صحیفهٔ سجادیه، “ادامهٔ عاشوراست”؛ عاشورا، با” شمشیر” آغاز شد و با “خون” ،” دنیا را غسل تعمید “داد وبا   “پیام” در” زمان جاری” شد  و”با دعا” جاودانه ماند.
اگر “حسین، ظهر عاشورا نماز را با خون اقامه” کرد، تو، “پس از عاشورا خون را با دعا تفسیر “کردی.
سلام بر تو، ای سجاد! “ای سجده‌ای که از نیزه فرازتر” ایستاد. ای” اسیری که اسارت را اسیر” کرد. ای “صدایی که خواب اموی را بر آشفت وشام را بر یزید شوم تر” کرد، و تا قیامت، “پیام  ِ قیام  ِ امام  ِ” همام” را در گوش تاریخ طنین انداز کرد….
ودر نهایت
کربلا
قتلگاه “تن” بود و نه” پایان سخن”؛  و”بعثت پس از کربلا” آغازِ” بیداری” بود، نه ” وجیزه خواری” …..و شام، نه “منزلگاه اسارت”، که” قتلگاهِ دروغ” بود.